مرد پاييزي

اول از هرچيز (جهت تنوير افكار عمومي) بگم : من در 22 خرداد 88 به آقاي مهندس ميرحسين موسوي

راي دادم !

حالا خوب يا بد- درست يا غلطش اصلا مهم نيست.

من يك راي داشتم كه مال مال خودم بود و با هيچي عوضش نمي كردم . . . و نكردم !

آمدن ميرحسين و رفتن احمدي نژاد رو شبيه به آمدن افشين قطبي و رفتن مايلي كهن مي دونستم .

هرچند به اين باور معتقد بودم كه اتوبوسي كه داره به دره سقوط مي كنه، اگه راننده اش رو عوض كنه،‌

هيچ فرقي به حالش نمي كنه ( مثل اتوبوس تيم ملي فوتبال كشورمون )

جامعه استقبال خوبي از افشين قطبي – ببخشيد – ميرحسين موسوي كرده بود.

همه براي رسيدن روز انتخابات بي قرار بودند . . .

بالاخره انتخابات تمام شد- هرچند در بعضي جاها  زودتر و در بعضي جاها خيلي ديرتر . . . اما تمام شد.

انتخابات كه تمام شد هيچ، خيلي چيزها را هم با خودش تمام كرد!

اينترنت فيلتر تر شد، پيامك ها قطع شد،اعتراض و پوشيدن لباس مشكي و سبز ممنوع شد، فقط خدا را

شكر يادشان رفت كارت سوختمان را هم ساقط كنند – البته كاش اين كار را هم مي كردند، چون از اول

 هم چيزي برايمان نداشت !

حالا هر شبكه اي از تلويزيون وطني را مي بيني شده تريبون دفاع از حقوق ملت

ملتي كه حق ندارند از راي خود دفاع كنند و دنبال آنرا بگيرند

ملتي كه براي تظاهرات خاموش هم مجوزش نمي دهند

ملتي كه اين بار نجابتش را كنار گذاشت و فرياد زد

ملتي كه باز هم شهيد داد – مثل هميشه و چه شجاعانه خار و خاشاك خواندندش . . .

ملتي كه تا ديروز مردمش وطن پرست بودند و چون دم بر آوردند، اوباش ناميدندشان . . .

به خدا دل ما هم مثل دل "آقا" خون است .

ولي اي كاش دل ما را هم به حساب مي آوردند

بلندگو نمي خواهيم، بگذارند حرف بزنيم

ضمانت بدهند كه اگر از خانه برون شدي، شب سر بر بالينت بگذاري- نه تخت نمناك غسالخانه . . .

سلام و صد سلام به دوستان عزیزم

می دانم که غیبتم خیلی طولانی شد . . . .

آنقدر که حق می دهم این پست مطلبم حتی یک خواننده نداشته باشد

برای همین هم به خودم زحمت فکر کردن و نوشتن نمی دهم ! و طبیعتا به شمای احتمالی زحمت خواندن ! ! !

نهمین ماه خدمت سربازی ام نیز تمام شد.

به سرازیری سال تحصیلی رسیده ایم و باید بچه ها رو برای امتحانات پایان سال آماده کنم.

من بعد زودتر از اینها باز خواهم گشت و مطلب خواهم نوشت.

اصلا در سال جدید متحول خواهم شد؛ آن هم خیلی زیاد !

دوستان که نشسته اند و بیکارند؛ اندکی من را نظاره کنند تا بهشان ثابت شود !

این جملات مدتها بود در یادداشتهای بایگانی تلفنم خاک می خورد.

اینها در ایام رفتن به اولین خواستگاری عمرم به ذهنم رسیده اند.

بد ندیدم دوباره یادی از آنها و یادی از ایام کنم. شاید هم یادی از او . . . !

دلم می خواد با کسی ازدواج کنم که:

دلش مال من باشه تا دنبال دل کسی نباشم

گوشش مال من باشه تا دنبال گوش دیگه ای برای شنیدن حرفام نباشم

زبونش مال من باشه تا با کس دیگه ای هم صحبت نشم

دستاش مال من باشه تا به هیچ دستی محتاج نباشم

پاهاش مال من باشه تا پا به پای دیگران نرم

نگاهش مال من باشه تا چشم به نگاه دیگران ندوزم

امیدش مال من باشه تا از همه نا امید باشم

لبخندش مال من باشه تا فقط با اون بخندم

و قلبش مال من باشه تا عاشق کس دیگه ای نشم . . . .

دو ماه از سال تحصیلی مثل برق و باد گذشت.

بارها خواستم آپ کنم، اما مجالی پیش نیامد.

بد جوری به محیط روستا خو گرفته ام. دو روزی که در مشهد هستم دائما دلهره دارم، اما به محض اینکه پا به روستا و کلبه محقرم می گذارم، آرامش و سکوت جای اضطراب و همهمه را می گیرد.

افکار آرمانی  و نرمش را کنار گذاشته ام و با بعضی از شاگردانم به گونه ای دیگر برخورد می کنم.

رو و زبان خوش من را به حساب ناتوانی ام می گذارند و از اخم و ضرب و شتم حساب می برند.

طرز رفتارم را برای خود ناشایست می دانم، اما می بینم که آنان شایسته بهتر از این نیستند . . .

دو هفته تا نیمه آذر مانده . . . . . برای جشن تولدم بر می گردم و دوباره آپ می کنم.

اما این بار بر خلاف پارسال که دوستان زیادی در وب داشتم این جشن را به تنهایی و در سکوت به نظاره خواهم نشست . . . . .

در روستایی با سیصد خانوار و هزار و دویست نفر جمعیت، ساکن شدم.

روز ورود، به افطاری دعوت شدم. در مسجد روستا غلغله ای برپا بود.

طعم آبگوشت نذری، با آن گوشت نرم و لذیذش برایم خیلی لذت بخش بود.

از بخت خوبم و به لطف خداوند کریم، معلم تمام شاگردان مدرسه هستم.

مدرسه مان چهار کلاس دارد. اول، دوم، سوم راهنمایی و اول دبیرستان.

علوم سه سال راهنمایی و زیست شناسی و شیمی دبیرستان بعهده من است.

شیفت دخترانه همراه با آرامش خاطر و پسرانه سراسر مخاطره است !

چاره پسران را جز ترعیب از شلوغی و دختران را جز ترغیب به ان ندیدم !

تا بحال اینونه فاحش، تفاوت دختران و پسران را درک نکرده بودم.

" البته فراموش نمی کنم که من مرد هستم و پسرها با من راحت ترند ".

هفته اول به آشنایی با دانش آموزان گذشت و بعبارت بهتر گذاشتم که بگذرد.

تقاضاهای جالبی داشتند: تمام کتاب را درس بدهم ! و تنبیهشان نکنم !

تقاضاهای من هم برایشان جالب بود: با من صحبت کنند، نه با هم . . .

و اینکه با هم بخندند، نه به هم، و اگر خواست جز این شود، به من بخندند . .

حیاط بزرگ خانه محقر روستایی ام  چه بی ریا و چه ساده، دلنشین است.

روستاییان مهربان، هر روز صف طویل نانوایی را به احترام حضورم می شکنند.

آوای بلند صلوات دانش آموزان هنگام ورودم به کلاس، توانم را دوچندان می کند.

نگاهم را و لبخندم را به رایگان به همه دانش آموزانم می بخشم و خوشحالم . . .

به حرمت حضورشان آرام می یابم و از برق نگاهشان امیدی تازه می گیرم.

دلم برای خانواده یکصد و هفت نفری ام، و روستای محرومم تنگ شده . . .

تنفس هوای پاک روستا جدید ترین آرزوی دوران دوری ام شده است . . .

فردا دوباره راهی روستا خواهم شد و . . . . . . . . . باز بازخواهم گشت.

لباس سربازی و درجه هایم را برای همیشه کنار گذاشتم، ظاهرا مساله سربازی من جدی تر از این حرفهاست !

بجای اسلحه، گچ به دست خواهم گرفت، به سنگر علم  خواهم رفت و بجای مافوق؛ پاسخگوی خدای خود خواهم بود .

تمام سعی خود را بکار خواهم بست تا دشمن بزرگ "نادانی" را از پای در آورم و در این راه از هیچ کوششی دریغ نخواهم کرد.

تلاش خواهم کرد که اندیشیدن را به شاگردانم بیاموزم، نه اندیشه ها را . . .

اولین درس هر کلاسم را " عشق و محبت " قرار خواهم داد و از همه بازخواست خواهم کرد.

به دانش آموزانم درس " انسانیت " داده و معیار نمره آنان را " اخلاق " قرار خواهم داد.

خدایا !

با تمام ناتوانی ام از تو می خواهم به من توانی عطا کنی تا رسالتم را آنگونه که تو می پسندی به پایان برسانم.

در این راه دشوار صبر و تحمل من را افزون گردان و کمک کن قبل از اینکه یک معلم باشم، یک انسان و یک دوست باشم.

چون همیشه امیدوارانه چشم به رحمتت می دوزم و بخاطر تمام کوتاهی هایم، سر به زیر می افکنم . . .

دوران آموزشی خدمت سربازی به سر آمد . . .

نرمش صبحگاهی

رژه

گرسنگی

تشنگی

خستگی

بی خوابی

گرما

. . . و دوستان خوب را هرگز از یاد نخواهم برد.

امروز که این پست مطلب را می نویسم,بیست و هفتم تیرماه,بیست و هفتمین روز خدمت سربازی ام است.

تازگی ها دلم می گیرد وقتی صدای بلندگوی حسینیه پادگان به گوشم می رسد:

ساعت ۱۴,اینجا کرمانشاه,صدای جمهوری اسلامی ایران.

دلم می خواهد برای ساعتی هم که شده در کنار امامم باشم.چنگ در پنجره های فولادی  ضریح اش بیاندازم و بغضم را با او قسمت کنم و از ته دل برای خوشبختی همه مان دعا کنم. . . .

می خواستم زودتر از این ها آپ کنم , اما خدا نخواست.

مرخصی اولی که آمدم جمعه بود و کافی نت تعطیل.

مرخصی دومی که آمدم کافی نت باز بود, اما شلوغ بود و مجال من اندک .

این مرتبه در برگه درخواست مرخصی علت درخواست مرخصی ام را "مراجعه به کافی نت و انجام امورات شخصی" عنوان کردم و شکر خدا فرمانده مهربان و فهیمم با این درخواست موافقت کرد.

دوستان عزیزم و همه کسانی که از صمیم قلب دوستتان دارم,دلم برایتان تنگ شده است, انگار که عمریست با شما زیسته و به شما خو گرفته ام . . .

به زودی باز خواهم گشت و زندگی با شما را دوباره تجربه خواهم کرد.

تا آن روز,یاد محبت های شما,آرام بخش دل بیقرار مرد پاییزی خواهد بود.

                                                                                                    یا حق

بعد از ده سال، سرم رنگ کچلی را به خود دید !

امیر آقای آرایشگر در پایان اصلاح سرم گفت: امر دیگه ای ندارید ؟

با خنده گفتم: چرا ! لطفا موهام رو سشوار کنید !

امیر آقا گفت: فردا که اومدی موهات رو گلت کنم، بگو تا سشوار هم بکشم !

فردا صبح رفتنی ام . . .

به همین مناسبت امشب ضیافت شامی ! در منزلمان برپاست  و با اعضای خانواده وداع خواهم کرد.

به زودی باز خواهم گشت و با یک دنیا حرف، به دنیای مجازی باز خواهم گشت . . .